ΧΑΜΕΝΗ ΣΕ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ

             Χαμένη σε μία σκέψη δίχως τέλος. Σε μία ομορφιά που σε προκαλεί να τη δεις. Να σκάψεις ανάμεσα στις πληθώρες σκέψεις, που κρύβονται πίσω από το χαμόγελο, που σε αφοπλίζει συναισθηματικά.

             Χαμένη σε ένα σπήλαιο γεμάτο νερό. Γαλάζια και πράσινα νερά μιας λίμνης με φίλους τους σταλαχτήτες και τους συντρόφους τους. Βάρκα η παρέα, που σου κρατάει το χέρι δείχνοντας σου το φως στο σκοτάδι του απρόσμενου.

             Χαμένη σε δύο λαμπερά φώτα που με συνοδεύουν στην απόλαυση της μοναξιάς. Κατανοώντας την επιθυμία της παλιάς φίλης, δίχως να σε χάνουν από το βλέμμα τους, αντιλαμβάνοντας και προσδοκώντας την επιστροφή σου.

             Χαμένη στην αρχή και τέλος του ταξιδιού στην σπηλιά. Στο δάσος που φυλάττει την είσοδο τους. Στο κάθε δέντρο και πουλί, που σε χαιρετάει με αγάπη και χαμογελάει και σ' αυτόν σου τον περίπατο.

             Χαμένη στον γυρισμό σου στην ελπίδα. Στο ταξίδι στην επιστροφή της καθημερινότητας σε μία αλήθεια που σου αρέσει, που την προσμένεις, παρά τα ταξίδια στην σπηλιά, στην ψυχή σου. Στα δύο φώτα που σε ακολουθούσαν νοητά σε κάθε σου βήμα.

             Χαμένη, δίχως να χαίρεσαι και οικειωθελώς να πετάς την πυξίδα, στη ζωή, στο μαύρο και το κόκκινο, στο λευκό λευκό...

                                                                                                                         Sins' veil
                                                                                                                      30 / 11 / 2014

ΧΑΜΕΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

«Στα χαμένα λόγια αναζητώ τις λέξεις που θα σε ταξιδέψουν τον κόσμο τις ψυχής μου. Εκεί, ίσως, καταφέρεις να δεις το μεγαλείο της αγάπης, που ένα πέπλο στα μάτια σου καλύπτει και δεν βλέπεις. Έχεις χάσει την πίστη σου στον ρομαντισμό και στην ύπαρξη των συναισθημάτων. Μια ωμή πραγματικότητα όπου μόνο δίνεις και παίρνεις ή ακόμη καλλίτερα μια σκληρή αλήθεια που για να τολμήσεις να δώσεις πρέπει πρώτα να πάρεις και να πάρεις πολλά!

Ψάχνω τρόπο για να δεις μέσα από τα μάτια μου, την ομορφιά που βλέπω σε εσένα. Ξέρω ότι ακόμη μέσα σου ζεις την παιδικότητα που έχασες τόσο βιαστικά, ίσως να νοιώθεις τυχερός για αυτό, αλλά για μένα νοιώθω πόνο στα μάτια σου. Να σου πω ότι πιστεύω σε εσένα και ας χάνεσαι στο ταξίδι της μοναξιάς σου και ο χρόνος κυλάει χωρίς να έχω ίχνος σου. Την δικιά μου αλήθεια και την δική μου πραγματικότητα μέσα σε αυτό το σκοτάδι.

Έχω αποδεχτεί πλέον την αδυναμία του ρομαντισμού κάτω από το σκληρό μου προσωπείο, με άγγιξες, όχι τα χάδια σου, όχι τα λόγια σου, αλλά οι πράξεις σου, η ευγένεια σου και η αλήθεια που είδα σε εσένα! Χάνεσαι σε αυτό που δεν πιστεύεις ότι αναζητάς, με θάμπωσε το πρόσωπο της ψυχής σου, που δεν μπορεί να κρυφτεί μέσα στα μάτια σου και η αυθεντικότητα των κινήσεων σου!

Μακάρι να μπορούσα να σου διδάξω τον έρωτα, την ευγενή αλήθεια στην ένωση δύο σωμάτων, μα κυρίως δύων ψυχών, που το λεπτό γίνεται αιωνιότητα και η αιωνιότητα δευτερόλεπτο! Με έκανες να σε ερωτευτώ από εκείνη την βόλτα στην παραλία και από την αγάπη σου για απλά πράγματα, για την φύση, το πράσινο και την ζωή! Να θέλω να είμαι κοντά σου, έστω και με λειψό τρόπο, με την ελπίδα βαθειά μέσα μου, ότι θα μπορέσω να σου δείξω ότι τα συναισθήματα υπάρχουν, η ειλικρίνεια υπάρχει και δεν είναι δημιουργήματα της φαντασίας των ποιητών…

Η αίσθηση των χαδιών σου, με κάνουν να χάνω τις σκέψεις μου…. Είμαι εγωίστρια, θέλω τόσο να σε κάνω ΕΓΩ να νοιώσεις ξανά την επιθυμία να αποζητήσεις την συντροφιά ενός κομματιού στη ζωή σου, κι ας χαθώ μετά στην απόρριψη σου για κάτι καλλίτερο. Κυνηγάω έναν θησαυρό, των αληθινών στιγμών μαζί σου που θα μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια χωρίς να φοβάμαι ότι θα δεις πως σε ερωτεύομαι κάθε φορά και πιο βαθειά και πιο αληθινά, εσένα . Εσένα, που μου λες ότι δεν θέλω να είμαι μαζί σου, ότι είσαι ένας εγωιστής και δεν θέλω να αναλωθώ περιμένοντας σε! Όπου και αν πας εγώ θα είμαι εκεί να σε περιμένω να ξαπλώσουμε αγκαλιά να μιλήσουμε για την μέρα που πέρασε, να κάνουμε έρωτα και να χαθούμε στο χρόνο…

Αλλά καιρός να ξυπνήσω, το ξυπνητήρι χτυπάει και μου λέει να ντυθώ για την δουλεία, ότι τα όνειρα για εσένα σβήσανε, μέχρι το ερχόμενο βράδυ και ότι ίσως αυτήν την μέρα να μπορέσω να σε δω, έστω και από μακριά. Ντύνομαι, παίρνω το κράνος και φεύγω για ένα ακόμη μοναχικό ταξίδι, στην μοναδική πιστή μου φίλη και συντροφιά την ΜΟΝΑΞΙΑ μου!...»

Στα σκοτάδια παρακαλάς για έλεος!

Στα σκοτάδια τρέχει η ψυχή σου μακριά, μακριά από την αλήθεια των ονείρων σου. Χορεύει ο πόνος σε μία πίστα από κόκκινη, υγρή λεπίδα , καθώς γελάει σαρκαστικά στο φως που ξημερώνει! Αγνόησε το φως, έρχονται τρέχοντας οι σκιές των περασμένων και σβήνουν τη συνείδηση ξεσκεπάζοντας τα δάκρυα….

Ένα ακόμη βράδυ να κοιτάζω τον ουρανό πάνω από την μαύρη θάλασσα καθώς τα φαντάσματα των καραβιών πλησιάζουν απειλητικά… Δεν με φόβιζε η νύχτα, δεν με φοβίζει η σκιά του ηλιοβασιλέματος, έχω μάθει από παιδί να χαζεύω τις νεράιδες στης πηγές του ποταμού, όταν πήγαινε να κλαρίσω έλατο. Καθόντουσαν όλες μαζί , άλλες με ξέπλεγα μαλλιά πάνω σε κορμούς βουτώντας απαλά τα δάχτυλα τους στο δροσερό νερό, άλλες να ξεπλένουν τα χρωματιστά ρούχα τους μέσα στην άκρη του καταρράκτη, ημίγυμνες με πλεγμένα τα λαμπερά μαλλιά τους. Όλες μαζί να τραγουδούν όμορφες μελωδίες και να καλούν απαλά κάθε περιπλανώμενο!

Άλλοτε δίπλα στη φωτιά , να μένω ξάγρυπνη ακούγοντας τα μουρμουρητά των καλότυχων που προσπαθούσαν να παρασύρουν τους κοιμισμένους άντρες , αιωνίως στην συντροφιά τους. Οι πιο θαρραλέες να πλησιάζουν στο αχνό φως της μισοσβησμένης φωτιάς και να πλέκουν πλεξούδες στα άλογα, πλεξούδες που μέναν άλυτες μέχρι την κοπή τους και μετά σαν στάχτη χανόντουσαν στον αέρα….

Αυτά τα στοιχειά όμως είναι άλλο, έρχονται από απάτητα βάθη, ψυχές ναυτών , αδικοχαμένων και αιώνιων καταδικασμένων. Έρχονται να ρουφήξουν την χαρά και να αφήσουν πόνο, θλίψη , φόβο. Έρχονται με την ομίχλη, να σκιάζει κάθε ίχνος φωτεινότητας, να σε αρπάξουν στη συντρόφια τους. Κάθε βράδυ ένας από εμάς πάει κοντά τους, να δοκιμάσει το χαρτί του στο πόκερ και την αντοχή στο καυτό ουίσκι τους!

Ακούω ακόμη έναν να βουτάει, και οι σκιές γύρω μου να γελούνε….

ΧΑΜΕΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ (στον Πασχάλη...)

Μια δέσμη φωτός κυνηγάει στον ουρανό
Στη μαύρη μέρα του Αυγούστου
Να γεμίσει με ήλιο την ημέρα, τη θάλασσα
Καθώς τα σύννεφα προετοιμάζονται για πνιγερό κλάμα

Μια πράξη, που θα φέρει ζωή στο σκοτάδι
Χαρούμενη νότα στα πένθιμα ακούσματα
Στίχοι, που στις ψυχές έχουν γραφεί
Και τις σελίδες τους απομακρύνουν στο φεγγαρόφωτο

Αυγουστιάτικο γέμισμα στην ασημένια νύφη
Κάλεσμα για ένα όνειρο, μια μικρή ελπίδα
Μέσα στη γιορτή η προσμονή να μεγαλώνει
Και ο καιρός να αργεί να ταφεί στο κρεβάτι του

Το δάσος ο σύντροφος εκεί να ακούει
Κάθε λυγμό, κάθε παράπονο τρυφερό
Το περιστέρι, που φέρνει κάθε μήνυμα κρυφό
Και απάντηση να περιμένει, να επιστρέψει πίσω

Και ο θεριστής φεύγει, παραχωρώντας μια θέση
Στους παραμυθάδες, μια μούσα να εμπνευστούν
Καθώς τα δύο γίνονται ένα ξανά, μια ιστορία
Ανάσα στους δύσκολους χαμένους χρόνους

Το πρώτο δάκρυ του καθάριου ουρανού
Δροσιά μιας συνάντησης που είχε ζωγραφιστεί
Χρώματα να γεννιούνται στον πρώτο Σεπτέμβρη
Παλμοί να αρχίζουν τα ποιήματα στην χρυσή λύρα

Χρόνος να γίνουν μια φορά επιθυμητά
Όταν το καλοκαίρι θα σβήσει αργά, σιγανά
Ο Αύγουστός θα αγγίξει την ενωμένη σκιά γλαφυρά
Θα την αφήσει να μείνει εκεί, μια φορά αληθινά...